Wat gebeurt er wanneer jongeren zelf mogen zeggen dat een methodiek niet werkt?
De voorbije jaren betrokken we jongeren actief bij de ontwikkeling van onze werkvormen, gesprekken en materialen rond polarisatie. Tijdens dialoogmomenten en verschillende testmomenten gingen zij met de oefeningen aan de slag. Ze vertelden ons eerlijk wat bleef hangen, wat niet werkte en wat beter moest aansluiten bij hun leefwereld.
Niet alleen testen, maar mee vormgeven
Jongeren werden binnen het project niet pas aan het einde om feedback gevraagd. Hun ervaringen en opmerkingen maakten deel uit van het volledige ontwikkelproces.
Tijdens ons evaluatiekamp brachten we de verschillende materialen opnieuw samen. We namen de tijd om oefeningen uit te proberen, ervaringen te bespreken en kritisch te kijken naar wat we hadden ontwikkeld.
Welke opdrachten brachten een gesprek op gang? Welke uitleg was niet duidelijk genoeg? Waar haakten deelnemers af? En wat was er nodig om een werkvorm veiliger, toegankelijker of praktischer te maken?
Hun antwoorden hielpen ons om keuzes te maken en onderdelen verder aan te scherpen.
Een toolbox die aansluit bij de praktijk
Een methodiek kan er op papier goed uitzien, maar uiteindelijk telt wat er in een echte groep gebeurt. Daarom was de inbreng van jongeren onmisbaar.
Dankzij hun feedback werden onze materialen niet alleen duidelijker, maar ook bruikbaarder voor jeugdwerkers, leerkrachten en andere professionals die gesprekken over polarisatie begeleiden.
We willen alle jongeren bedanken die de afgelopen maanden hebben meegedacht, gesproken, geluisterd, getest en bijgestuurd. Zonder hun openheid en kritische blik zou het resultaat er anders hebben uitgezien.
Een reactie achterlaten